Ik ben het wel eens met Hans Moll, ik ervaar de artikelen in het NRC ook als vijandig gezind tegenover Israël en ook omdat wat er staat soms van geen kant klopt. Hamas is wel degelijk een terreurorganisatie, Hamas vuurt raketten af op onschuldige Israëlische burgers, dat is een misdaad tegen de mensheid. Je hoeft trouwens hun handvest maar te lesen om te weten te komen wat Hamas’s drijfveren zijn. En de Palestijnen, een volk dat eigenlijk niet eens bestaat heeft altijd alle vredesonderhandelingen met Israël gesaboteerd.
Als in Israël woonachtige Nederlander, lezer van de digitale NRC en dito Volkskrant, heb ik mij regelmatig boos gemaakt over de eeuwige negatieve Israël-kritiek die ex-verslaggever Guus Valk als een warme saus over zijn onderwerpen goot. Op enig moment ging dit zo ver, dat ik mij gedocumenteerd tot de redactie wendde. (December 2010, bij de enorme brand in noord Israël met 41 doden, waaraan in de zaterdageditie geen aandacht werd besteed, maar waar wel ruimte was voor een groot badinerend artikel van Guus Valk over de Joden in Lod, met kleurenfoto over 4 kolommen.) Het verzoek om antwoord is overigens nooit gehonoreerd.
Ik heb in 2010 en 2011 tientallen artikelen ‘uitgeknipt’ en bewaard, om er zeker van te zijn dat ik zelf niet een vooringenomen, negatieve reactie naar Valk en de NRC buitenland-redactie ontwikkeld had. De verschillen met de ook bewaarde Volkskrantartikelen zijn echter evident: er is bij NRC een grote voorkeur voor arme Palestijnen en een grote afkeer van lelijke Israëli, als ik het even zo mag chargeren.
Ik zie dan ook uit naar het boek van Hans Moll dat u hierboven van commentaar voorzag. Een commentaar met de duidelijke teneur “het is NIET waar: kijk maar naar xxx en naar yyy en naar zzz.” Het doet me toch vooral denken aan de fabrikant die tot zijn ergernis ziet dat er stukjes glas in de potten pindakaas zijn opgedoken, en in plaats van excuses en terugroepactie zegt dat er veeeeeeel meer potten zonder glas dan met glas zijn. Ik hoop niet dat deze zin die ik uit uw commentaar kopieerde veelzeggend is: quote Voor elke brief die we krijgen over onze vermeende sympathie voor de Palestijnen krijgen we er een die ons verwijt dat we niet kritisch genoeg over Israël zijn. endquote Wat is precies het verschil?….
De blogposts van Dhr. Vandermeersch hebben steevast dezelfde oninteressante strekking: aan welke soort kritiek ook wordt oppervlakkig lippedienst bewezen en wordt vervolgens aangegrepen voor opnieuw een cliche-verhaal over de o zo hoogstaande journalistieke kwaliteiten van de NRC. Kritiek: ‘Het nieuwe NRC format is te snel en te modern’, antwoord: ‘Nee NRC is zeker bij de tijd, maar nog altijd doorwrocht en sterk op de inhoud’. Kritiek: ‘NRC is bevooroordeeld, of berichtgeving is te persoonlijk bij een zaak betrokken’, antwoord: ‘Nee NRC geeft misschien ook het persoonlijke verhaal, maar blijft objectief en neutraal, als goede journalistiek betaamt’. Etc, etc. Columns van deze strekking zijn voor de lezer – of degene die daadwerkelijk na wil denken over het beleid bij NRC – niet interessant; het is simpelweg Dhr. Vandermeersch die zijn eigen straatje schoonveegt en het dogma van ideale journalistiek uitdraagt (‘natuurlijk zijn we niet perfect, maar…’). Beter zou het zijn als Dhr. Vandermeersch oprecht zou berichten over observaties van zaken die misschien niet helemaal voldoen aan de standaard ideaalbeeld dat men heeft van de journalistiek; dat zou pas eerlijk en interessant zijn.
Er is geen enkele twijfel dat de NRC de laatste jaren niet alleen een uitgesproken selectief Israël-kritische redactie heeft, veel erger is het dat verslaggeving(dus het leveren van feiten aan de lezer) en opinie (het geven van een mening door de redactie) met de regelmaat van de klok, vooral als het over het midden-oosten gaat, door elkaar worden gehaald. Een absolute journalistieke doodzonde leidend tot oneerlijke stemmingmakerij onder de lezers.
Verder heb ik in de NRC nog nooit een kritisch artikel gelezen over,bijvoorbeeld, de intens feodale en corrupte staatsstructuren in vrijwel alle Arabische (en eigenlijk ook Islamitische) landen; voor de gemiddelde NRC lezer moeten de jongste erupties van Arabisch volksongenoegen dan ook als een totale verrassing zijn gekomen. Vandermeersch verbergt zich achter flauwe en belegen argumenten (bv: beide stapeltjes kritische noten ongeveer even hoog, dan zit het wel goed) en jokt er vrolijk op los als hij zegt dat de NRC zijn fouten corrigeert: feitelijk heb ik nog nooit één fout ten nadele van Israel in de NRC gecorrigeerd gezien. Tenslotte is er het uitgesproken restrictieve beleid tav pro-Israëlische ingezonden brieven terwijl de zotste pro-Palestina verhalen in overmaat worden opgenomen. Het werd tijd dat de opgeblazen arrogantie van een krant die zich zelf zonder veel redenen de beste van Nederland acht wordt doorgeprikt. Bedankt, Hans Moll!
Het onderzoek naar de berichtgeving van NRC Handelsblad over Israel en de Palestijnen door stichting WAAR bevestigt het beeld dat Hans Moll schetst. Zie:http://www.israel-palestina.info/krantenonderzoek_nrc.html Op dat onderzoek hebben we helaas nooit een reactie van de NRC mogen ontvangen, ondanks herhaalde verzoeken. Ik zou het waarderen als men daar alsnog op zou kunnen reageren. Peter Vandermeersch geeft aan dat men van kritiek kan leren en er daarom voor open staat, dus ik zou zeggen, doe hier uw voordeel mee. Wat betreft Hamas het volgende: mij is toen (het onderzoek gaat over de winter van 2007-2008 en de Gaza-oorlog en nasleep) vaak opgevallen hoe mild men over Hamas schreef, altijd met een teneur dat deze beweging minder erg is dan wat vaak wordt beweerd. Ook werden mensen van Hamas uitgebreid aan het woord gelaten die uitlegden hoe redelijk ze waren en hoe graag ze vrede willen, maar ja, dat wrede Israel he. Leden van Likoed of Yisrael Beiteinu kregen die kans nooit. Als Israeli’s aan het woord werden gelaten waren dat ofwel radikale kolonisten ofwel vredesactivisten en kritische journalisten die het voor de Palestijnen opnamen. Iets er tussenin leek voor de NRC niet te bestaan. We hebben dit met vele voorbeelden onderbouwd, en niet alleen de voorbeelden eruit gepikt die ons uitkwamen, maar alle berichten uit twee periodes onderzocht. Overigens werd Hamas nooit een ‘terreurbeweging’ genoemd, en plegers van aanslagen op burgers waren altijd ‘militanten’, nooit terroristen. Daarnaast lijkt voor de NRC het enige of op zijn minst belangrijkste probleem de bezetting en nederzetting en wangedrag van de kolonisten te zijn. In beide onderzochte periodes zijn we niet een artikel tegengekomen waarin de ophitsing tegen Israel en verheerlijking van geweld en ‘martelaren’ door door de Palestijnen gecontroleerde media en moskeeën centraal stond. Er was een artikel over propaganda door Hamas, maar ook dat had een milde ondertoon. Er waren daarentegen diverse artikelen over de zogenaamd zo vreselijk goed geoliede propagandamachine van Israel, die iedereen zand in de ogen zou strooien en het Westen bespelen. En toen rabbijn Ovadia Yosef zei dat de Palestijnen van de aardbodem moesten verdwijnen kwam dat op de voorpagina van de NRC, maar de vele haattoespraken van Hamas leiders waarin zij dood aan de Joden wensen, haalden de NRC niet. Een laatste voorbeeld: tijdens de Gaza oorlog verschenen er diverse zeer anti-Israel getinte opiniestukken in de krant, onder andere van Stop de Bezetting en van Mohammed Benzakour. Op deze stukken verscheen geen enkel tegenstuk; er werden uberhaupt geen pro-Israel artikelen geplaatst.
woensdag 21 september 2011, 16:23 uur
woensdag 21 september 2011, 16:53 uur
Op enig moment ging dit zo ver, dat ik mij gedocumenteerd tot de redactie wendde. (December 2010, bij de enorme brand in noord Israël met 41 doden, waaraan in de zaterdageditie geen aandacht werd besteed, maar waar wel ruimte was voor een groot badinerend artikel van Guus Valk over de Joden in Lod, met kleurenfoto over 4 kolommen.)
Het verzoek om antwoord is overigens nooit gehonoreerd.
Een commentaar met de duidelijke teneur “het is NIET waar: kijk maar naar xxx en naar yyy en naar zzz.”
Het doet me toch vooral denken aan de fabrikant die tot zijn ergernis ziet dat er stukjes glas in de potten pindakaas zijn opgedoken, en in plaats van excuses en terugroepactie zegt dat er veeeeeeel meer potten zonder glas dan met glas zijn.
Ik hoop niet dat deze zin die ik uit uw commentaar kopieerde veelzeggend is:
quote
Voor elke brief die we krijgen over onze vermeende sympathie voor de Palestijnen krijgen we er een die ons verwijt dat we niet kritisch genoeg over Israël zijn.
endquote
Wat is precies het verschil?….
woensdag 21 september 2011, 16:15 uur
woensdag 21 september 2011, 21:54 uur
Vandermeersch verbergt zich achter flauwe en belegen argumenten (bv: beide stapeltjes kritische noten ongeveer even hoog, dan zit het wel goed) en jokt er vrolijk op los als hij zegt dat de NRC zijn fouten corrigeert: feitelijk heb ik nog nooit één fout ten nadele van Israel in de NRC gecorrigeerd gezien.
Tenslotte is er het uitgesproken restrictieve beleid tav pro-Israëlische ingezonden brieven terwijl de zotste pro-Palestina verhalen in overmaat worden opgenomen.
Het werd tijd dat de opgeblazen arrogantie van een krant die zich zelf zonder veel redenen de beste van Nederland acht wordt doorgeprikt. Bedankt, Hans Moll!
vrijdag 23 september 2011, 00:07 uur
Wat betreft Hamas het volgende: mij is toen (het onderzoek gaat over de winter van 2007-2008 en de Gaza-oorlog en nasleep) vaak opgevallen hoe mild men over Hamas schreef, altijd met een teneur dat deze beweging minder erg is dan wat vaak wordt beweerd. Ook werden mensen van Hamas uitgebreid aan het woord gelaten die uitlegden hoe redelijk ze waren en hoe graag ze vrede willen, maar ja, dat wrede Israel he. Leden van Likoed of Yisrael Beiteinu kregen die kans nooit. Als Israeli’s aan het woord werden gelaten waren dat ofwel radikale kolonisten ofwel vredesactivisten en kritische journalisten die het voor de Palestijnen opnamen. Iets er tussenin leek voor de NRC niet te bestaan. We hebben dit met vele voorbeelden onderbouwd, en niet alleen de voorbeelden eruit gepikt die ons uitkwamen, maar alle berichten uit twee periodes onderzocht. Overigens werd Hamas nooit een ‘terreurbeweging’ genoemd, en plegers van aanslagen op burgers waren altijd ‘militanten’, nooit terroristen.
Daarnaast lijkt voor de NRC het enige of op zijn minst belangrijkste probleem de bezetting en nederzetting en wangedrag van de kolonisten te zijn. In beide onderzochte periodes zijn we niet een artikel tegengekomen waarin de ophitsing tegen Israel en verheerlijking van geweld en ‘martelaren’ door door de Palestijnen gecontroleerde media en moskeeën centraal stond. Er was een artikel over propaganda door Hamas, maar ook dat had een milde ondertoon. Er waren daarentegen diverse artikelen over de zogenaamd zo vreselijk goed geoliede propagandamachine van Israel, die iedereen zand in de ogen zou strooien en het Westen bespelen. En toen rabbijn Ovadia Yosef zei dat de Palestijnen van de aardbodem moesten verdwijnen kwam dat op de voorpagina van de NRC, maar de vele haattoespraken van Hamas leiders waarin zij dood aan de Joden wensen, haalden de NRC niet. Een laatste voorbeeld: tijdens de Gaza oorlog verschenen er diverse zeer anti-Israel getinte opiniestukken in de krant, onder andere van Stop de Bezetting en van Mohammed Benzakour. Op deze stukken verscheen geen enkel tegenstuk; er werden uberhaupt geen pro-Israel artikelen geplaatst.